Koty

Kocie rasy

admin — Sat, 04 Oct 2008 19:08:16 +0000

Ras kotów jest cale mnóstwo. Ich miłośników również.
Ile tak naprawdę jest ras kotów, to chyba tak do końca wcale nie wiadomo. Nad ustaleniem takiej liczby głowią się zapewne specjaliści, których treścią życia zawodowego jest zliczanie kocich odmian. Dla zwykłego i zupełnie przeciętnego miłośnika futrzanych czworonogów nie ma jednak absolutnie najmniejszego znaczenia, czy ras tych jest kilkadziesiąt, kilkaset czy może też i kilka tysięcy. Na różnych portalach internetowych albo w specjalistycznych pismach poświęconych kotom co raz można przeczytać o odkryciu jakiejś nowej rasy czy wyodrębnieniu takowej spośród tych istniejących. Wiadomo, w naszym kraju nad Wisłą najbardziej popularne są zwykłe dachowce, choć nie brakuje również wielbicieli kotów syjamskich, brytyjskich czy perskich. Ogromną sympatią cieszą się także koty norweskie i maincoony, wielkie, masywne, z długą sierścią, bardziej przypominające dzikie rysie niż koty. Niektórzy hodują też koty egipskie, nie posiadające sierści, takim zwierzakom trzeba zapewnić odpowiednie warunki.

Koty syjamskie

admin — Sat, 04 Oct 2008 19:07:47 +0000

Koty syjamskie są jednymi z najchętniej hodowanymi kotami rasowymi.
Kiedy obserwuję mojego kota, w zupełności zgadzam się z tym, co na temat syjamów przeczytałam w gazetach, Internecie czy usłyszałam od znajomych. Przedstawiciele tej odmiany charakteryzują się krótkim, mięciutkim futerkiem w kolorze kawy z mlekiem i nadpalanego brązu o czekoladowej tonacji. Są raczej smukłe i zgrabne, trudno je utuczyć, ponieważ jedzą dokładnie tyle, ile potrzebują zjeść, nie należą do łasuchów pożerających dokładnie to samo, co ich właściciel. Najbardziej rozpoznawczą ich cechą są naturalnie wielkie, błękitne oczy wyróżniające się na tle ciemnobrązowego pyszczka. Koty syjamskie są jednak straszliwymi egoistami, ponieważ muszą nieustannie znajdować się w centrum zainteresowania. Nie należy więc się dziwić, jeśli odwiedzimy znajomego posiadającego takie stworzenie, ze jego pupil bezceremonialnie wpakuje się nam na kolana i głośnym miauczeniem będzie domagać się, aby go głaskano. A syjamy potrafią być głośne. Przekonał się o tym każdy, kto raz miał z nimi do czynienia.

Kot Klemens

admin — Sat, 04 Oct 2008 19:07:27 +0000

Moja siostra ma kota. Jest on rasy brytyjskiej i nazywa się Klemens.
Moja siostra jest szczęśliwą właścicielka kota rasy brytyjskiej. Czworonóg wabi się Klemens i jest naprawdę imponujących rozmiarów kocurem. Nie dość, że duży, to na dodatek o masywnej budowie ciała. Jedna jego łapa jest grubości dwóch łapek mojej syjamskiej kocicy. Klemens to odmiana niebieska – ma krótkie futerko przypominające w dotyku plusz, niezwykle mięciutkie, nie jest ono klasycznego niebieskiego koloru, choć mówi się, że to odmiana niebieska. Przypomina raczej mocno rozjaśniony grafit. Pyszczek Klemensa przypomina mi zawsze wielki, puszysty obwarzanek charakteryzujący się pomarańczowymi ślepiami przyozdobionymi długimi, jasnosiwymi brwiami. Klemens to niesamowity pieszczoch, ale nie potrafi domagać się o swoje tak głośno, jak mój kot. Za to zdecydowanie więcej je i nie jest w stanie podarować swojej pani, gdy jego miski – jedna na suchą, druga na mokrą karmę – świecą pustkami. Nie ma znaczenia, czy jest w danym momencie głodny, czy nie – po prostu, miski muszą być pełne i już.

Kot czy pies?

admin — Sat, 04 Oct 2008 19:07:10 +0000

Zarówno koty, jak i psy mają swoich przeciwników i zwolenników.
Dyskusja o wyższości kotów nad psami (i odwrotnie) przywodzi mi zawsze na myśl odwieczną debatę nad wyższością świąt wielkanocnych nad Bożym Narodzeniem (i odwrotnie). Zdania w tej kwestii są bardzo podzielone. Jedni uważają koty za stworzenia wredne, złośliwe, mściwe, nie potrafiące podporządkować się tak do końca swojemu właścicielowi. Dla innych z kolei to właśnie psy nie należą do zbytnio inteligentnych zwierząt, a poza tym dużo więcej zachodu wymaga trzymanie ich w domu. Z tym ostatnim stwierdzeniem trudno się nie zgodzić – psa po prostu trzeba wyprowadzać kilka razy dziennie na spacer. Swoich potrzeb nie załatwi do kuwety – z kotem typowo domowym nie ma takich problemów, a przez to jest mniej uciążliwy. Koty mają często tez to do siebie, że nie potrzebują swego pana do wyprowadzenia na dwór – wyprowadzają się same i wracają wtedy, kiedy mają na to ochotę. Są bez wątpienia bardziej niezależne od psów, nie dadzą się wytresować, a nauka aportowania jest zdecydowanie nie dla nich.

Kocie a psie zwyczaje

admin — Sat, 04 Oct 2008 19:06:54 +0000

Wiadomo, że koty i psy różnią się nie tylko wyglądem i naturą. Maja tez inne zwyczaje i inny język ciała.

Jeśli uważnie poobserwujemy zachowanie kotów i psów, z cała pewnością zwrócimy uwagę na to, że zwierzęta te – oprócz cech oczywistych, jak wygląd chociażby – różnią się także językiem ciała. Dlaczego pies merda ogonem? Odpowiedź jest bardzo prosta, nieskomplikowana, a brzmi: ponieważ się z jakiegoś powodu cieszy. A teraz zwróćmy uwagę na machającego ogonem kota. Kot macha ogonem wtedy, kiedy jest czymś zdenerwowany lub zły. Pies łasi się do swojego właściciela dlatego, że chce w ten sposób okazać mu swoją miłość i przywiązanie. Kot to jednak bardziej interesowna istota – łasi się do pana lub pani zazwyczaj z konkretnego powodu: albo chce zostać pogłaskany, albo domaga się napełnienia mu misek. Pies szczeka w większości przypadków po to, aby bronić bądź ostrzec swojego pana. Kot miauczy, bo chce zwrócić na siebie uwagę, wymóc na właścicielu pewne rzeczy. Pies położy nam się na kolanach, bo nas kocha, a kot zrobi to przeważnie dlatego, że akurat mamy na nogach miękki kocyk lub poduszkę.